Το οριζόντιο ύψος κι άλλες αφύσικες ιστορίες. ~12 βιβλία σε 12 μήνες!

 

Γειά σας αγαπημένοι μου αναγνώστες!

Ελπίζω να είστε καλά! Εγώ σήμερα σας γράφω από το μπαλκόνι μου περιμένοντας τη βροχή...

Είναι αυτή η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος που με τρελαίνει κι αυτή η δροσιά μέσα στο καλοκαίρι...

Σκηνικό άκρως χαλαρό και ανακουφιστικό, αρκεί να μην δουλεύεις έξω... 

Τέλοσπαντων, στο θέμα μας, το challenge έχει πάει λίγο πίσω, αλλά όπως ξέρουμε, το καλοκαίρι στην Ελλάδα όλα πάνε λίγο πίσω. 

Όχι ότι είχαμε κανένα ραντεβού... Κι εξάλλου ξέρουμε ότι το πόσο διαβάζει κανείς δεν είναι κάτι γραμμικό...

Πάμε όμως στην σημερινή ανάρτηση και το βιβλίο του Μαίου, το οποίο δεν είναι άλλο από το "Το οριζόντιο ύψος και άλλες αφύσικες ιστορίες." από τον Αργύρη Χιόνη και τις Εκδόσεις Κίχλη. 

Ας δούμε το εξώφυλλο και την περίληψη όπως τυπώθηκε στο οπισθόφυλλο!

  

 

Το παρόν βιβλίο είναι γραμμένο για μικρομέγαλα παιδιά και μεγαλόμικρους ενήλικες, φιλοδοξεί δε να προσφέρει παραμυθία τόσο σ' αυτούς όσο και στους άνευ ηλικίας, δηλαδή σε όσους δεν έχουν ακόμη εγκαταλείψει την ανυπαρξία και σε εκείνους που έχουν προσωρινά εγκατασταθεί σ' αυτήν. Λέω «προσωρινά», γιατί ακράδαντα πιστεύω πως είμαστε ανακυκλώσιμο υλικό και, ως εκ τούτου, θα έχουμε αενάως ένα ρόλο σ' αυτό το όνειρο που λέγεται ζωή.

"Η γιαγιά Ειρήνη είχε την ικανότητα να φτιάχνει και δικά της παραμύθια από ένα τίποτε. Δίνοντας ανθρώπινες ιδιότητες σε ένα αντικείμενο, σε ένα ζώο, ακόμη και σ' ένα όσπριο, έστηνε έναν κόσμο, όπου, μέσα του, διαδραματίζονταν συγκλονιστικά γεγονότα. Αν έχω κάποιο χάρισμα να χτίζω με εντελώς παράταιρα υλικά, απίστευτες ιστορίες και να τις αφηγούμαι με πειστικό τρόπο, αυτό το οφείλω στη γιαγιά Ειρήνη, καθώς και στην εκ μητρός καταγωγή μου από την Κρήτη, αφού ως γνωστόν, οι Κρητικοί είναι μεγάλοι ψωματάρηδες, δηλαδή υπερόχως μυθομανείς." 

Κριτική- Προσωπική άποψη:

Αυτά είναι τα δύο κείμενα που υπάρχουν στο οπισθόφυλλο και ήδη μπορεί κανείς να καταλάβει ότι πρόκειται για εξαιρετική σύλληψη και γραφή πριν καν διαβάσει κάποια ιστορία του βιβλίου. 

Για να τα πάρουμε όμως από την αρχή, πρόκειται για ένα βιβλίο με παραμύθια, όχι και τόσο παιδικά, αλλά σίγουρα γεμάτα γνώσεις και μαθήματα-συμβουλές ζωής. 

Πρόκειται λοιπόν για 10 αφύσικες -τω όντι- ιστορίες, οι οποίες (όπως μας υπόσχεται και το μικρό απόσπασμα από το οπισθόφυλλο) είναι απίστευτες, δημιουργημένες από το τίποτα, πλασμένες με υλικά καθημερινά, θα μπορούσαν όμως να είναι και πραγματικές μέσα στην καθημερινή απλότητά τους. 

Μιλούν και μας αφηγούνται για ταπεινές αγριάδες, για δέντρα μπονσάι, για δέντρα λιγότερο εξωτικά, για απόντες και παρόντες, επίμονα και μοναδικά λουλούδια, πέτρες, αγάλματα, ποτάμια και συνωνυμίες. 

Μιλούν και μας αφηγούνται όμως και για την ζήλεια, την επιμονή, την αλαζονεία, την έλλειψη, την κρυφή υπερηφάνεια που όλοι πρέπει σε έναν βαθμό να έχουμε, την τόλμη, τον έρωτα (έννοιες συναφείς) αλλά και το ανθρώπινο σαράκι, την περιέργεια που μας κινεί πολλές φορές σε μια ατέρμονη αναζήτηση και τρέλα να ανακαλύπτουμε κι άλλο κι άλλο. 

Το μεγάλο νόημα κάθε μικρής ιστορίας άλλοτε φανερό μέσα από την αφήγηση άλλοτε συμπυκνωμένο σε ένα επιμύθιο, μου προσέφερε στιγμές γέλιου αλλά και την ευκαιρία να σκεφτώ λίγο παραπάνω. Πλέον κοιτάζω λίγο περισσότερο το πεζοδρόμιο και παρατηρώ λίγο καλύτερα τον κόσμο που ζει και αναπνέει γύρω μου.

Ένα βιβλίο μικρό αλλά υπέροχα συμπυκνωμένο, το οποίο συνδυάζει την αριστοτεχνική αφήγηση με την μεταφορά σοφίας. Το έντονο χιούμορ του συγγραφέα μπλέκεται με την έμφυτη ανησυχία των ανθρώπων για ένα τέλος που πλησιάζει, συνδυασμός που κρύβει και λίγη, πολύτιμη, λεπτή ειρωνεία... 

Πριν κλείσω αυτή τη μικρή ανάρτηση, ένιωσα την ανάγκη να παραθέσω κάποια αποσπάσματα που με άγγιξαν:

" Είδα ξαφνικά να επαληθεύεται αυτό που από καιρό υποπτευόμουν ότι η απουσία δεν είναι πουλί, αλλά θηρίο ανήμερο που, σιωπηλό και άφαντο , τρώει τα σωθικά μας, ώσπου να γίνουμε κενά τεμένη, μαυσωλεία θαμπών αναμνήσεων. "

"Η Απουσία είναι το μοναδικό θηρίο που ο άνθρωπος όχι μονάχα δεν κατάφερε να εξημερώσει, αλλ’ ούτε να συλλάβει καν. Βέβαια, πάντα ελπίζει ότι θα τα καταφέρει, γι’ αυτό και σ’ όλους τους ζωολογικούς κήπους υπάρχει ένα αδειανό κλουβί γι’ αυτήν"

"Πατάτε με σεβασμό την άσφαλτο. από κάτω της υπάρχουν πέτρες που ονειρεύονται κήπους."

Αυτά κι άλλα πολλά, συνθέτουν αυτό το μαγικό βιβλίο με τα παραμύθια για όχι και τόσο μικρά παιδιά...

Αν και σύντομη ανάρτηση, ελπίζω να σας άρεσε όπως θα σας άρεσε αν χρειάζονταν ακόμη πολλά scroll για να τη διαβάσετε!! 

Ελπίζω επίσης να σας κίνησε την περιέργεια και να θελήσετε να μαγευτείτε κι εσείς, όπως εγώ!

Γράψτε μου στα σχόλια, την άποψη σας, αν το έχετε διαβάσει, αν θα το διαβάσετε ή ότι άλλο εσείς θέλετε και φυσικά ακολουθήστε το αγαπημένο μας blog σε Facebook και Instagram!!!!

Κάντε like στη σελίδα στο Facebook και ακολουθήστε το blog στο Instagram πληκτρολογώντας "wonderlandforbooks" !!! 

Καλό μας καλοκαίρι και όπως πάντα...

Φιλούμπεςς!! <3 <3 

 

 

 

 

 

 

Πειθώ~ 12 Βιβλία σε 12 μήνες!!

 

Γειά σας αγαπημένοι μου αναγνώστες!!

Επιστρέψαμε με μια ακόμη ανάρτηση στην κατηγορία-πρόκληση 12 βιβλία σε 12 μήνες!!

Σε περίπτωση που δεν έχετε δει τις προηγούμενες αναρτήσεις μου, πρόκειται για μια πρόκληση (challenge) στην οποία διαβάζω (τουλάχιστον) ένα βιβλίο κάθε μήνα και μόλις το τελειώσω σας λέω τη γνώμη μου! Αυτό το δεύτερο σκέλος, είναι κάτι σύνηθες για το blog μας!

Χωρίς άλλη καθυστέρηση, ας ξεκινήσουμε με την ανάρτησή μας για σήμερα και φυσικά, το βιβλίο για το μήνα Απρίλιο!! 

Για αυτό το μήνα, επέλεξα κλασσική λογοτεχνία...

Το βιβλίο ονομάζεται Πειθώ από τη μαγευτική Τζέιν Ώστεν!! 

"Είναι το τελευταίο από τα 6 μυθιστορήματα που ολοκλήρωσε πριν τον θάνατό της. Το 1815, όπου και ξεκίνησε την πειθώ, είχε ήδη γράψει τα : "υπερηφάνεια και προκατάληψη", "Μανσφηλντ Παρκ" και "Έμμα". [...] Χαρακτηριστικό είναι δε, ότι δεν ήταν γνωστή με το όνομά της, παρά τη φήμη και τους θαυμαστές που είχε αποκτήσει. Το πρώτο της μυθιστόρημα "λογική και ευαισθησία", κυκλοφόρησε ως "έργο μιας κυρίας" ενώ τα υπόλοιπα, ως έργο της συγγραφέως των προηγουμένων. [...] "

(από το σημείωμα του μεταφραστή Δημήτρη Γ Κίκιζα-Εκδόσεις Σμίλη) 

Ας δούμε το εξώφυλλο και την περίληψη, όπως αναγράφεται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου!

 

Η «Πειθώ» είναι το τελευταίο έργο που ολοκλήρωσε η Τζέην Ώστεν, συγγραφέας της πολυδιαβασμένης «Υπερηφάνειας και προκατάληψης» και πολλών άλλων αγαπημένων μυθιστορημάτων. Σε τούτο το μυθιστόρημα, κατά πολλούς το αριστούργημά της, η Ώστεν αφηγείται την ιστορία του πολυκύμαντου έρωτα της Άννας Έλλιοτ, η οποία, νεαρή κοπέλα ακόμη, κάνει το λάθος να υποκύψει στην πειθώ μιας επιστήθιας φίλης. Το θέμα παρουσιάζεται με λεπταισθησία, ρομαντική διάθεση και, βέβαια, με τον γνωστό αριστοτεχνικό και απαράμιλλο τρόπο της Ώστεν - τη λεπτή ειρωνεία, την καυστική σάτιρα, την κοφτερή ψυχολογική και ηθογραφική ματιά και τους ζωντανούς διαλόγους - , η δε αφήγηση παρουσιάζει σπουδαίες καινοτομίες, οι οποίες προοιωνίζονται πολύ μεταγενέστερες εξελίξεις στο είδος του μυθιστορήματος.

Προσωπική άποψη~ κριτική: 

Ξεκινώντας το βιβλίο δεν είχα και την καλύτερη άποψη. Μου φάνηκε λίγο αργό σαν πλοκή, κάτι το οποίο αποδίδω μάλλον στο γεγονός ό,τι δεν είχα ξαναδιαβάσει έργο της Ώστεν. Φυσικά όμως του έδωσα την ευκαιρία που του άξιζε και δεν απογοητεύτηκα! 

Στην πρώτη γνωριμία με τους χαρακτήρες, μαθαίνουμε για την εξωτερική τους και κάποια χαρακτηριστικά της προσωπικότητας τους- καθοριστικά για την εξέλιξη τους κατά το μήκος της ιστορίας- δίνοντας στον αναγνώστη τη δυνατότητα να τους κατανοήσει, να τους αποδεχθεί και να τους δικαιολογήσει ή να τους καταδικάσει, παρατηρώντας την μετέπειτα συμπεριφορά τους.

Προσωπικά, η αγάπη για την Άννα Έλιοτ ήταν δεδομένη, αλλά πιστεύω το ίδιο συνέβη και στους περισσότερους αναγνώστες, αφού είναι ένας χαρακτήρας ευαίσθητος, ρομαντικός και πολύ προσιτός.  

Ας μην αρνηθούμε πως όλοι όσοι διαβάζουμε βιβλία έχουμε μέσα μας, στον έναν βαθμό ή τον άλλο, ευαισθησία και ρομαντισμό...  Τέτοιοι χαρακτήρες ενθαρρύνουν συνήθως τον αναγνώστη στο να ταυτιστεί μαζί τους εύκολα. 

Παρουσιάζεται στο βιβλίο η οικογενειακή ζωή στην Αγγλία του 19ου αιώνα. Διαφαίνονται έντονα οι αντιλήψεις περί οικογένειας στην τότε κοινωνία, η θέση των γυναικών-ιδιαίτερα των ανύπανδρων κοριτσιών- η σημασία που είχε η κοινωνική θέση κάθε ανθρώπου, διάκριση μάλλον άδικη (αυτό η Άννα το αναλογίζεται ιδιαίτερα για διάφορους λόγους). 

Και παρότι διαβάζουμε για μια αγγλική οικογένεια, δε θα μπορούσαν να λείπουν οι ομοιότητες με μια ελληνική οικογένεια και οι αναπόφευκτες συγκρίσεις στους ρόλους κάθε μέλους αυτής. 

Κάτι άλλο το οποίο είναι πολύ διαφορετικό απ' ότι στις μέρες μας, είναι το πόσο σημαντική ήταν η στρατιωτική-ναυτική ιδιότητα και πόσο τιμητικό ήταν για έναν άνδρα να υπηρετεί την πατρίδα. 

Μου άρεσε πολύ, επίσης, πως μέσα από την κυρίως αφήγηση, παίρνουμε πληροφορίες και για τον τρόπο ζωής, τις συνήθειες, τους διάφορους τρόπους και τα μέσα μετακίνησης της εποχής, αλλά και τους τρόπους διασκέδασης.

 Άμαξες διαφόρων ειδών, περίπατοι μικροί και μεγάλοι, κονσέρτα, κοινωνικές δεξιώσεις και χοροί σε σπίτια, γράμματα που αργούν πολύ ή πάρα πολύ να φτάσουν στον παραλήπτη, υπόγειες συμφωνίες, σχέδια, έρωτες, φιλίες και φυσικά... πειθώ, σε έναν εκρηκτικό συνδυασμό που εξάπτει το ενδιαφέρον των αναγνωστών σε μια όχι και τόσο έντονη και γρήγορη πλοκή. 

Η απουσία δράσης με την παραδοσιακή της έννοια, καθόλου δεν με επηρέασε, καθώς βυθίστηκα πολύ γρήγορα και εύκολα στις σκέψεις, τον εσωτερικό μονόλογο των ηρώων, στα αναπάντεχα ή όχι γεγονότα. 

Τα παραπάνω "μιλούν από μόνα τους" για τη συγγραφέα και τον τρόπο με τον οποίο μπορεί τόσο εντυπωσιακά να χειρίζεται τον λόγο... Ούτως ή άλλως ελάχιστοι θα διαφωνούσαν με την παραδοχή πολλών αναγνωστών σχετικά με την υπεροχή της Ώστεν και των έργων της. Άλλωστε μιλάμε για πρωτοποριακή γραφή και εξαιρετική ευφυΐα!

Αξίζει να δώσουμε εξίσου αναγνώριση και στην μετάφραση, καθώς αποτελεί μια πολύ απαιτητική διαδικασία γενικότερα, πόσο μάλλον όταν το πρωτότυπο είναι ένα τέτοιο έργο τέχνης από μία τόσο αξιόλογη και μεγάλη συγγραφέα... 

Περιττό λοιπόν να πω πως, το συστήνω ανεπιφύλακτα σε όλους σας!! 

Εγώ διάβασα το βιβλίο όπως εκδόθηκε από τις "Εκδόσεις Σμίλη" καθώς περιέχει χρήσιμα παραρτήματα, σημειώσεις, σχόλια για την καλύτερη κατανόηση της εποχής, εικόνες, αλλά και κριτικές, χρονολόγιο και μεταφραστικό σημείωμα. 

Όποια έκδοση κι αν προτιμήσετε, είμαι σίγουρη ότι θα την απολαύσετε!

Αυτά από εμένα για σήμερα, αγαπημένοι μου φίλοι!!

Ελπίζω να σας άρεσε και να βρήκατε χρήσιμη την κριτική μου!

Γράψτε μου στα σχόλια, αν έχετε διαβάσει την πειθώ κι αν σας αρέσει αυτή η σειρά αναρτήσεων!!

Γενικώς γράψτε μου ότι θέλετε!!

Καλή συνέχεια στην ημέρα σας !!

Φιλούμπες! <3 

Ημέρες στο Οριέντε~ 12 βιβλία σε 12 μήνες!!

 

Γεια σας αγαπημένοι μου αναγνώστες!!

Έρχομαι για άλλη μια φορά στις οθόνες σας, με μια ανάρτηση που αφορά φυσικά το βιβλίο του μήνα!

Για να σας είμαι ειλικρινής, άλλο βιβλίο νόμιζα πως θα σας παρουσιάζω σήμερα, άλλο σας παρουσιάζω τελικά... 

Ας προχωρήσουμε όμως στην ανάρτηση μας για σήμερα!

Το σημερινό βιβλίο, λοιπόν, ονομάζεται -όπως θα είδατε και στον τίτλο- "Ημέρες στο Οριέντε" από το συγγραφέα Γιάννη Φίλη!!

 Ας δούμε το εξώφυλλο και την περίληψη από το οπισθόφυλλο του βιβλίου!

Το μυθιστόρημα, βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα, καταγράφει μια ιστορία έρωτα, πολέμου και κρατικής βίας. Ένας ακαδημαϊκός, απογοητευμένος από την εμπορευματοποίηση της σύγχρονης παιδείας, παραιτείται από τη θέση του και ταξιδεύει στα νησιά Γκαλαπάγκος, όπου συναντάει τη Χιλιανή βιολόγο Σελέστε. Μαζί καταλήγουν στο Οριέντε όπου αναμειγνύονται στον αγώνα των ιθαγενών κατά των εταιρειών πετρελαίου που καταστρέφουν το τροπικό δάσος της Αμαζονίας.
Μέσα από την κινηματογραφική οπτική και ματιές στη σύγχρονη Ιστορία της Ελλάδας και του Οριέντε, ο αναγνώστης βυθίζεται στο δράμα του ανθρώπου και της φύσης, στις λαμπρές και τραγικές όψεις του.
"Μου λένε ότι δεν είμαι πρακτικός άνθρωπος, ότι δεν παίρνω τη ζωή μου στα σοβαρά, γι' αυτό λέω ιστορίες. Πόσες φορές η ζωή μου δεν είναι ένα τέλμα από μνήμη, επιθυμίες, ενοχές; Λέω ιστορίες ακριβώς επειδή είμαι πρακτικός άνθρωπος. Πώς αλλιώς να συμβιβάσω τις αντιφάσεις μου; Λίγη παραπάνω ιδεολογία, λίγη παραπάνω πραγματικότητα και βυθίζομαι στα φαράγγια και στις στενωπούς του λόγου."

Και η προσωπική μου άποψη:

Ξεκινώντας το βιβλίο, ένιωσα πως κυλούσε λίγο αργά. Όμως προχωρώντας με κέρδιζε όλο και περισσότερο το ύφος και ο τρόπος γραφής του συγγραφέα... Είναι σπάνιο να συνδυάζεται με επιτυχία ιστορία, φαντασία και ρομαντισμός. 

Εκτός από τα ιστορικά γεγονότα, την ροή γεγονότων του βιβλίου, υπάρχουν μεγάλα αποσπάσματα αφηγήσεων του συγγραφέα, οι οποίες γεμίζουν ευχάριστα τα "κενά", αλλά σχετίζονται, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο με γεγονότα της κύριας αφήγησης. 

Υπήρχαν επίσης και τρομερές περιγραφές των γεωγραφικών προορισμών του πρωταγωνιστή! Διαβάζοντας τες, μπορείς να δεις τους συνδυασμούς χρωμάτων των εξωτικών πουλιών, τον τρόπο με τον οποίο περνάει το φως ανάμεσα από τα δέντρα της ζούγκλας, τα χωμάτινα μονοπάτια... Μπορείς να ακούσεις το θρόισμα των φύλλων, τις πατημασιές των ζώων στο χώμα, τις φωνές των άγριων μαϊμούδων που σωπαίνουν τις νύχτες... 

Το κύριο διακύβευμα του βιβλίου, είναι η περιβαλλοντική καταστροφή, η οποία συντελείται στον Αμαζόνιο, από τις ενέργειες των εταιρειών πετρελαίου, οι οποίες επιζητούν συνεχή επέκταση, χωρίς να υπολογίζουν το κόστος. Μέσα στις σελίδες του βιβλίου, παρουσιάζονται οι αγώνες των ιθαγενών, αλλά και κάποιων συνειδητοποιημένων επιστημόνων, ενάντια στην περιβαλλοντική καταστροφή. 

Οι δύο πρωταγωνιστές, βοηθούν έμπρακτα τους ιθαγενείς. Για να το κάνουν αυτό, αφήνουν πίσω τις ζωές τους, ελπίζοντας σε ένα καλύτερο μέλλον. Γνωρίζονται κι ερωτεύονται στο ταξίδι κι έτσι κάνουν μια ακόμα μικρή, προσωπική επανάσταση.

Ένα συνονθύλευμα εξωτικών περιγραφών, ονειρικών αφηγήσεων και ρομαντισμού!

Ένα βιβλίο που σίγουρα αξίζει το χρόνο σου. 

Ακόμα κι αν στην αρχή φαίνεται δύσκολο, σίγουρα αξίζει να του δώσεις μια ευκαιρία. 

Πλέον θέλω να ταξιδέψω στον Αμαζόνιο! 

Αυτά από εμένα για σήμερα, αγαπημένοι μου φίλοι!!

Ελπίζω η ανάρτηση να σας κίνησε το ενδιαφέρον και να διαβάσετε κι εσείς το βιβλίο!

Τα λέμε στην επόμενη ανάρτηση!!

Φιλούμπες! <3 

 

Ροζαμούνδη~12 βιβλία σε 12 μήνες!

 

Γεια σας και πάλι αγαπημένοι μου αναγνώστες!!

Επέστρεψα σήμερα με μία νέα ανάρτηση στην κατηγορία "12 βιβλία σε 12 μήνες". 

Αν δεν ξέρετε τι ακριβώς είναι αυτό και δεν έχετε διαβάσει την προηγούμενή μου ανάρτηση (βρείτε την εδώ), στην ουσία πρόκειται για μια πρόκληση, (challenge) κατά την οποία επιχειρώ να διαβάσω τουλάχιστον 1 βιβλίο το μήνα και φυσικά να σας μιλήσω για αυτό!

Τα βιβλία, τα οποία θα παρουσιάζονται, αποτελούν στην πλειοψηφία τους βιβλία που απλά θέλω να διαβάσω. Δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη σειρά (εκτός αν πρόκειται για βιβλίο με συνέχειες (sequels)), ούτε κάποιος άλλος λόγος για τον οποίο τα διαβάζω. 

Σημείωση: Λόγω καθημερινότητας και ζωής, οι αναρτήσεις δεν θα δημοσιεύονται απαραίτητα στο τέλος κάθε μήνα, αλλά όταν ολοκληρώνεται η ανάγνωση τους!

Πάμε λοιπόν στο βιβλίο του Φεβρουαρίου!!

   Αυτό το μήνα επέλεξα να διαβάσω μια συλλογή διηγημάτων του Ηλία Χ. Παπαδημητρακόπουλου, ονόματι "Ροζαμούνδη". 

Παρακάτω το εξώφυλλο και μια σύντομη παρουσίαση (όπως κυκλοφορεί στο διαδίκτυο)

 

  

Μου τηλεφώνησε ότι καταφθάνει το Σάββατο με το τραίνο των 6.20'.

- Θα σε περιμένω στον σταθμό, είπα.

Ξεκίνησα καμιά ώρα νωρίτερα. Αγόρασα λίγες άγριες ανεμώνες, ένα κονιάκ τριών αστέρων και ένα κουτί σοκολατάκια. Πέρασα από την πολυκατοικία όπου διαμένει η μητέρα μου, την βρήκα να κάθεται στο χωλ με μια φιλενάδα της από το διπλανό διαμέρισμα, φορούσαν και οι δύο κάτι παληές ανδρικές κάλτσες ("του μακαρίτη", σκέφτηκα κοιτάζοντας την επισκέπτρια), οι κάλτσες ήταν κοντές, ξεχειλωμένες, γλιστρούσαν από τα πόδια τους και έπεφταν καταζαρωμένες στα αδύνατα σφυρά τους. [...]

Και η προσωπική μου άποψη: 

Ένα όμορφο και γλυκό βιβλίο, είναι οι πρώτοι χαρακτηρισμοί οι οποίοι μου περνούν από το μυαλό, καθώς πρόκειται για βαθιές, ενδόμυχες σκέψεις, αναστοχάσεις του συγγραφέα. Ειλικρινές και γεμάτο συναισθήματα μέσα στην απλότητα που το διακατέχει. 

Δε μπορώ να πω πολλά για κάθε μια ιστορία και τους ήρωές της, λόγω του αριθμού τους, μα κάθε ιστορία έχει μοναδικότητα και δική της αισθητική. Είναι μια συλλογή διηγημάτων γραμμένη σε διαφορετικό "στυλ" από αυτό που έχω- έχουμε συνηθίσει, όμως αυτό είναι που κάνει το βιβλίο να ξεχωρίσει. 

Όσο ανέλπιστα έπεσε στα χέρια μου, μετά από πρόταση καλού μου φίλου, τόσο απροετοίμαστη με έπιασαν τα συναισθήματα τα οποία μου δημιούργησε κάθε ιστορία ξεχωριστά. Κι όλες μαζί όμως, αναδίνουν ένα άρωμα αναπόλησης και ηρεμίας, που μόνο ιστορίες "πυρετικής τρέλας" μπορούν να σου δώσουν. 

Θα μπορούσαμε να πούμε πως πρόκειται για μια αυτοβιογραφία με στοιχεία φαντασίας και ονείρου. Πραγματικότητα και σουρεαλισμός, μπλέκονται περίτεχνα στο ρου των ιστοριών της Ροζαμούνδης!

Δεν έχω πολλά παραπάνω να πω, οπότε αυτή η ανάρτηση είναι αναπόφευκτα μικρότερη από τις άλλες. 

Αυτό που θα ήθελα να τονίσω είναι πως μπορεί το ύφος και η γραφή του βιβλίου να είναι λίγο έξω από τα συνηθισμένα, όμως έτσι μπορεί να ξεχωρίσει κανείς ένα καλό βιβλίο. 

Μια ιδιαίτερη ανάρτηση για ένα ιδιαίτερο βιβλίο!!

Αυτά από εμένα για σήμερα αγαπημένοι μου φίλοι!!

Ελπίζω η μικρή μου ανάλυση να σας κίνησε την περιέργεια!

Θα τα πούμε σε μια επόμενη ανάρτηση!

Φιλούμπες! <3 

12 βιβλία σε 12 μήνες (12 books in 12 months challenge!)

 

Γειά σας αγαπημένοι μου αναγνώστες!! 

Καλή χρονιά!

Πάει καιρός που σας έγραψα αλλά ποτέ δεν είναι αργά για να κάνεις μια νέα αρχή... 

Σήμερα, λοιπόν, αποφάσισα να ξεκινήσω μια σειρά αναρτήσεων, τύπου πρόκληση (challenge) κατά τη διάρκεια της οποίας θα προσπαθήσω να διαβάσω 12 βιβλία σε 12 μήνες, δηλαδή ένα βιβλίο για κάθε μήνα του χρόνου!

Αποφάσισα να το ξεκινήσω, με σκοπό τόσο να δω τις δυνατότητες μου και να διαβάζω περισσότερο μέσα στη χρονιά, όσο και για να καταφέρω να μειώσω λίγο τον αριθμό των αδιάβαστων βιβλίων που έχω!!

Θα δούμε πως θα πάει αυτό... 

Τα βιβλία που θα σας παρουσιάσω το επόμενο διάστημα, δεν έχουν επιλεγεί με κάποιο συγκεκριμένο κριτήριο, είναι απλά κάποια βιβλία, τα οποία περιμένουν καιρό τη σειρά τους για να διαβαστούν. 

Θα ξεκινήσουμε φυσικά με το βιβλίο του Ιανουαρίου, το οποίο έτυχε να είναι το "Verity" της Colleen Hoover!

Σας βάζω εδώ το εξώφυλλο και την περίληψη όπως δημοσιεύτηκε στα αγγλικά: 

 

Lowen Ashleigh is a struggling writer on the brink of financial ruin when she accepts the job offer of a lifetime. Jeremy Crawford, husband of bestselling author Verity Crawford, has hired Lowen to complete the remaining books in a successful series his injured wife is unable to finish.

Lowen arrives at the Crawford home, ready to sort through years of Verity's notes and outlines, hoping to find enough material to get her started. What Lowen doesn't expect to uncover in the chaotic office is an unfinished autobiography Verity never intended for anyone to read. Page after page of bone-chilling admissions, including Verity's recollection of the night their family was forever altered.

Lowen decides to keep the manuscript hidden from Jeremy, knowing its contents would devastate the already-grieving father. But as Lowen's feelings for Jeremy begin to intensify, she recognizes all the ways she could benefit if he were to read his wife's words. After all, no matter how devoted Jeremy is to his injured wife, a truth this horrifying would make it impossible for him to continue loving her . . .

Κριτική: 

 

Αρχικά ήθελα να ξεκινήσω την κριτική μου, λέγοντας πως συνήθως δεν επιλέγω διάσημα ή πολυσυζητημένα βιβλία, γιατί η αλήθεια είναι πως στο παρελθόν, τα περισσότερα από τα οποία διαφημίζονταν ή ήταν πολύ διάσημα, μου φαίνονταν κάπως αδιάφορα. 

Στην περίπτωση όμως του Βέριτυ, κάτι με τράβηξε και βλέποντας το στο βιβλιοπωλείο, αποφάσισα να το πάρω. Ήταν το Χριστουγεννιάτικο δώρο μου από εμένα (χιχι) 

Ας περάσουμε τώρα στην γνώμη μου. 

Έχοντας διαβάσει κι άλλα βιβλία στην κατηγορία θρίλερ, μπορώ να πω ότι με εντυπωσίασε σε πολλά σημεία! Από την πρώτη σελίδα, κάνεις "βουτιά" στον κόσμο της Lowen και τη ζωή της, τον τρόπο που σκέφτεται και αντιδρά. Από την περιγραφή του σπιτιού των Crawford, μπαίνεις στο κλίμα φόβου και μυστηρίου. Φυσικά το ίδιο κλίμα διατηρείται και μέσα από τη διήγηση των γεγονότων. 

Αν κάτι με μπέρδεψε σε αυτό το βιβλίο, ήταν πως στον χρόνο στον οποίο διαδραματίζεται το βιβλίο, παρεμβάλλονται κάποια άλλα κομμάτια σε διαφορετικό χρόνο. Όμως, τα γεγονότα των δύο διηγήσεων είτε έχουν την ίδια αφορμή ή κάποιο επαναλαμβάνεται κλπ. Υπάρχει σε κάθε περίπτωση κάποια συνάφεια που βελτιώνει σε μεγάλο βαθμό την κατάσταση. 

Σε όλο το βιβλίο φυσικά αναδεικνύεται η άψογη τεχνική που χρησιμοποιεί η συγγραφέας, όχι μόνο σε αυτό το βιβλίο, αλλά και στα υπόλοιπα που έχω διαβάσει από την ίδια. Κάτι ακόμη που με εντυπωσίασε, ήταν ότι υπήρχε plot twist, η πλοκή δηλαδή ανατράπηκε, βάζοντας στους αναγνώστες την αμφιβολία. 

Συνολικά, είναι ένα ενδιαφέρον βιβλίο το οποίο αξίζει να διαβάσετε, έχει αλλαγές στην πλοκή και πολλά ιδιαίτερα στοιχεία. Σε πολλά σημεία -ειδικά όταν το διάβαζα βράδυ- η αλήθεια είναι ότι φοβόμουν... 

Συμπερασματικά, πέτυχε το σκοπό του, έτσι;

Παρότι το βρήκα συμπαθητικό και ενδιαφέρον, δε μπορώ να πω ότι είναι από τα βιβλία που θα θυμάμαι για πάντα ή που με σημάδεψαν κ.λπ., αλλά ίσως να το ξαναδιάβαζα στο μέλλον. 

Αυτά από εμένα για σήμερα, αγαπημένοι μου αναγνώστες!

Ελπίζω να σας βοήθησα!

Αν το έχετε διαβάσει ή το διαβάσετε στο μέλλον, θα χαρώ πολύ να μάθω τη γνώμη σας στα σχόλια!!

Μπορείτε φαντάζομαι να προμηθευτείτε το βιβλίο από τα περισσότερα βιβλιοπωλεία, είτε στην αγγλική έκδοση είτε στην ελληνική! Προσωπικά βρήκα την αγγλική έκδοση στα Πάμπλικ. 

Fun Fact: μπορείτε να βρείτε λιγότερο διάσημα αλλά πολύ ωραία βιβλία σε πολύ χαμηλές τιμές, στο Παζάρι Βιβλίων στην Πλατεία Κλαυθμώνος, μέχρι τις 18 Φεβρουαρίου! 

Καλή συνέχεια και, 

Φιλούμπεςς!! <3 <3 

Το μοιρολόι~ Εκδόσεις Ψυχογιός

 

Γεια σας αγαπημένοι μου αναγνώστες, 

Ακόμη μια ηλιόλουστη μέρα του χειμώνα, ακόμη μια κριτική από εμένα για εσάς!!

Είναι 3 Φλεβάρη, απογευματάκι, πίνω καφεδάκι και κάπως έτσι σκέφτηκα οτι καιρός είναι να σας γράψω, για ένα βιβλίο το οποίο τελείωσα πριν κάποιες εβδομάδες και ακόμη το σκέφτομαι...

Πρόκειται φυσικά για ένα ακόμα βιβλίο των Εκδόσεων Ψυχογιός, το έχει γράψει η συγγραφέας Karen Köehler και το έχει μεταφράσει η Αλεξάνδρα Παύλου!!

Ανήκει στην ευρύτερη κατηγορία των κοινωνικών μυθιστορημάτων κι όπως θα μπορείτε να φανταστείτε από προηγούμενες αναρτήσεις, δεν έχω διαβάσει και πολλά τέτοια... Όμως οι άνθρωποι εξελίσσονται και αλλάζουν και η αλλαγή αυτή δεν είναι απαραίτητα αρνητική..

Οπότε έκανα μερικά ακόμη βήματα μπροστά ξεφεύγοντας από την επιστημονική φαντασία και το αποτέλεσμα δεν με απογοήτευσε!

Πάμε να δούμε το σημερινό μας εξώφυλλο και την περίληψη: 

ΠΕΡΙΛΗΨΗ: 

(όπως ανακτήθηκε από την ιστοσελίδα των Εκδόσεων Ψυχογιός)

Σ’ ένα φανταστικό νησί κάπου στις ελληνικές θάλασσες, υπάρχει ένα μοναδικό χωριό. Το όνομά του; Όμορφο Χωριό. Είναι όντως τόσο όμορφο;
Το χωριό δε διαθέτει ηλεκτρικό ρεύμα, δεν έχει καταστήματα, πέρα από έναν φούρνο, ένα σιδεράδικο, έναν μύλο κι ένα καπηλειό. Ό,τι παράγει μοιράζεται από τους Πρεσβύτερους εξίσου σε κάθε οικογένεια, και οι χωριανοί ανταλλάσσουν μεταξύ τους προϊόντα και υπηρεσίες. Οι άντρες αποφασίζουν για όλα σαν ανώτερα όντα, ενώ οι γυναίκες δεν έχουν κανένα απολύτως δικαίωμα∙ καθήκον τους είναι να παντρευτούν όποιον τους επιβληθεί, να κάνουν παιδιά, να φροντίζουν τα χωράφια και το σπίτι.
Σ’ αυτή την κλειστή κοινωνία, οτιδήποτε διαφορετικό ενοχλεί και παίρνει διαστάσεις θρύλου. Όπως το «Κορίτσι». Το «Κορίτσι» το ανακαλύπτει ο ιερέας του νησιού νεογέννητο σ’ ένα καφάσι με μπανάνες, και αναλαμβάνει να το μεγαλώσει. Κι εκείνο αποδεικνύεται ξεχωριστό, έχοντας μέσα του τεράστια δίψα για ζωή, για αγάπη, για γνώση.
Αλλά παραμένει μόνο. Το χωριό δεν είναι έτοιμο να κάνει την επανάστασή του. Και το «Κορίτσι» τιμωρείται βάναυσα. Δε λυγίζει, όμως. Επανακάμπτει και εκδικείται. Το όχι και τόσο Όμορφο Χωριό καίγεται όμορφα. Και το «Κορίτσι» ανοίγει τα φτερά του για νέους τόπους.
Ένα μυθιστόρημα στα ίχνη της Ιστορίας της Θεραπαινίδας της Μάργκαρετ Άτγουντ, ένας ύμνος στην αγάπη, στην ελευθερία, στη φύση και στις ανθρώπινες αξίες.

ΚΡΙΤΙΚΗ:

Το πρώτο μέρος του βιβλίου αποτελείται από περιγραφή του μικρού νησιού, των ανθρώπων, των αντιλήψεων. Βλέπουμε λεπτομέρειες για τη ζωή και τους ανθρώπους του "Όμορφου Χωριού" και σιγά σιγά γινόμαστε κομμάτι της ιστορίας και των εξελίξεων... 

Μέσα από αυτή την περιγραφή, γινόμαστε το "Κορίτσι", το αγόρι, ο ιερέας, ο μυλωνάς, οι υπόλοιποι κάτοικοι... Ξαφνικά δεν είμαστε σπίτι μας αλλά στο "Όμορφο Χωριό" και περπατάμε στα σοκάκια του, βλέποντας γύρω μας τους χωριανούς... 

Δεν έχουμε όνομα, είμαστε χαμένοι μεταξύ έλλειψης ταυτότητας και αποδοχή των χαρακτηρισμών, που μας προσδίδουν οι γύρω μας. Ουσιαστικά δεν ξέρουμε τον εαυτό μας... Κι όταν δεν ξέρεις ούτε εσύ ποιος είσαι δε μπορείς να γνωρίσεις και να εμπιστευτείς τις δυνάμεις σου...

Κι όταν έχεις όρεξη και δίψα για ζωή και γνώση και μάθηση, μα είσαι περιορισμένος σε ένα μικρό, στενό χωριό γεμάτο στενά μυαλά, με ελάχιστες εξαιρέσεις, προσπαθείς να ξεκινήσεις ένα ταξίδι προς τη γνώση, την αυτογνωσία και τελικά προς την ελευθερία, τη λύτρωση...

Αυτό το βιβλίο γράφτηκε το 2020 ωστόσο αυτά που περιγράφει είναι ή θα έπρεπε να είναι ξεχασμένα χρόνια τώρα... Και θεωρώ ότι έχει γίνει πολύ καλή και προσεκτική δουλειά, γιατί σαν αναγνώστης όντως μεταφέρεσαι σε παλαιότερες εποχές, όπου παρατηρούνταν τέτοιες αντιλήψεις, συνθήκες γεγονότα. 

Το δυστυχές στην περίπτωση αυτή είναι πως πολλές αντιλήψεις περί διαφορετικότητας και γυναικείου ζητήματος, συνεχίζουν να αποτελούν παθογένεια σε πολλές κοινωνίες ανα τον κόσμο κι ας έχουμε μπει πλέον στο 2022... 

Διαβάζοντας αυτό το βιβλίο, μπήκα στη διαδικασία να σκεφτώ και να προβληματιστώ πολύ, επι πολλών θεμάτων, τα οποία είναι μεγάλο κομμάτι και της ελληνικής κοινωνίας και μας απασχολούν διαχρονικά αλλά περισσότερο αυτήν την περίοδο, αφού τ'ωρα αποφασίστηκε να προβάλλονται περισσότερο αυτά τα θέματα...

Αλλά και σε πολλές χώρες υπάρχουν πολλά και μεγαλύτερα ζητήματα σχετικά με την μόρφωση των παιδιών και των γυναικών, αλλά πολύ περισσότερο για τη θέση των τελευταίων στην κοινωνία. 

Χάρην συντομίας δε θα μπω σε περισσότερες λεπτομέρειες, αλλά θα κλείσω με το σχόλιο πως το συγκεκριμένο βιβλίο, αν και είναι πρόσφατο περιγράφει μια κοινωνία πολύ παλαιότερη που τραγικά ομοιάζει σε κάποια σημεία τη σύγχρονη δική μας...

Έτσι λοιπόν, είναι σημαντικό αυτό το βιβλίο να διαβαστεί από όσο περισσότερους ανθρώπους γίνεται...

Πάντως το "Κορίτσι", δε σταματά στιγμή να το παλεύει... Το πάθος της για γνώση και λύτρωση είναι ασίγαστο, όπως οφείλει να είναι το πάθος κάθε νέου για ελευθερία και γνώση. Έτσι ενάντια σε όλα τα στερεότυπα και τις παγιωμένες αντιλήψεις, θα συνεχίσει να απαιτεί, να διεκδικεί, να ελπίζει, να αγαπά και να ζει χωρίς να υπολογίζει τις συνέπειες. 

Αν και ριψοκίνδυνο κι ίσως ανώριμο, εκείνη θα ωριμάσει, θα αντιμετωπίσει δυσκολίες και φόβους και θα αρχίσει επιτέλους να ονειρεύεται και να ζει. Κι όταν η ζωή θα της δείξει το άσχημο πρόσωπο, θα λυγίσει αλλά δε θα πέσει και θα επανέλθει δριμύτερη με ακόμη περισσότερη αποφασιστικότητα και ανάγκη για εκδίκηση.

Κι η εκδίκηση εδώ, είναι απέναντι σε όσους και όσα της στέρησαν τα όνειρα, την ελευθερία, η ζωή της... 

Στο τέλος, το "κορίτσι" δεν είναι και δε θα είναι ξανά μόνο του...

Κι όχι μόνο λόγω των όσων συμβαίνουν στο βιβλίο, αλλά κι επειδή όσοι διαβάσουν αυτό το βιβλίο θα ταυτιστούν, θα νιώθουν, θα πονέσουν, θα επιθυμήσουν κι αυτοί την πολύτιμη εκδίκηση και θα πάρουν τελικά μια ανάσα...

Ένα από τα αποσπάσματα, το οποίο με άγγιξε και με συγκίνησε: 

"Προσπαθώ να τον λησμονήσω όταν ξυπνάω. Προσπαθώ να τον λησμονήσω όταν αναπνέω. Όταν είμαι κομμάτι του κόσμου. Όλη μέρα βάζω τα δυνατά μου προσπαθώντας να τον λησμονήσω." 

Έτσι επέλεξα να κλείσω τη σημερινή ανάρτηση, γιατί ο έρωτας και η αγάπη και η απουσία τους είναι καθοριστικά για την εξέλιξη ενός ανθρώπου, αρκούν για να μας σχηματίσουν και ταυτόχρονα να μας κατάστρεψουν...

Το "Μοιρολόι" είναι ένα βιβλίο ύμνος για την αγάπη και την αγάπη για τη ζωή, τη δίψα για γνώση, το ταξίδι προς τον πραγματικό μας εαυτό και την ασίγαστη ανάγκη για ελευθερία. 

Μια λογοτεχνική υπενθύμιση ότι οι άνθρωποι είμαστε δυνατότεροι και ομορφότεροι απ' ότι φανταζόμαστε, ειδικά όσο δε σταματάμε να ονειρευόμαστε και να έχουμε όρεξη για ζωή!!

Αυτά από εμένα για σήμερα αγαπημένοι μου φίλοι!

Ευχαριστώ για ακόμη μια φορά τις Εκδόσεις Ψυχογιός για ακόμη ένα βιβλιό-ταξίδι...

Βρείτε το "Μοιρολόι" και πολλά άλλα μαγικά βιβλία στην ιστοσελίδα των Εκδόσεων Ψυχογιός!!

Εμείς θα τα πούμε ξανά σύντομα!!! 

Να αγαπάτε, να ονειρεύεστε, να ζείτε...

Φιλούμπες! <3 

"Ένας εφιάλτης", είχα πει στον Τάμλιν. Εγώ ήμουν ο εφιάλτης.~ Εκδόσεις Ψυχογιός!!

 

    Γεια σας αγαπημένοι μου φίλοι!

Πέρασε πολύς καιρός που δεν τα έχουμε πει αλλά το θετικό είναι πως κάπου ανάμεσα σε υποχρεώσεις σχολής και ένα σωρό άλλα θέματα, βρήκα χρόνο να διαβασώ βιβλία και έμπνευση να παράγω κάποιου είδους γραπτό λόγο (που να μην είναι εργασία) μετά από πολύ καιρό "ανομβρίας".

Σήμερα λοιπόν, αγκαλιά με μια κουβέρτα,μια κούπα καυτό τσάι και φυσικά τα βιβλία μου, φυσικά δεν είχα καμία πρόθεση να βγω έξω. Βέβαια και να ήθελα δε θα μπρούσα γιατί οι δρόμοι γύρω από το σπίτι μου, έχουν μετατραπεί σε ένα τεράστιο παγοδρόμιο...

Πάμε όμως στο πολύ ωραίο σημερινό μας θέμα!!

Η πιο πολύ-αναμένομενη κριτική βιβλίου επιτέλους έφτασε!!! (αν και πολύ αργοπορημένη) 

Και φυσικά δε θα μπορούσα να μην ευχαριστήσω τις αγαπημένες μας Εκδόσεις Ψυχογιός για την ευγενική χορηγία των βιβλιών που σας προτείνω τα τελευταία χρόνια!!

Η σημερινή μας κριτική αφορά το τρίτο βιβλίο της καλύτερης (μεταφρασμένης) σειράς βιβλίων που έχει εκδοθεί μέχρι τώρα. (όταν μεταφραστούν τα υπόλοιπα βιβλία της συγγραφέα, θα μιλάμε σε άλλη βάση πιστεύω χιχι)

Μπορείτε να βρείτε τις αναρτήσεις μου, για τα δύο προηγούμενα βιβλία της σειράς  εδώ και εδώ !!!!

Το βιβλίο λέγεται "Φτερά και Ερειπία" και ειλικρινά είναι από τα ελάχιστα sequels που δε θα σε απογοητεύσουν! Γραμμένο από την υπέροχη Σάρα Τζ Μαας και μεταφρασμένο από την εξίσου υπέροχη Έλλη Συλογίδου, ήρθε και μας πήρε τα μυαλά!!

Δε θα χρονοτριβήσω περισσότερο, ας περάσουμε σε εξώφυλλο και περίληψη από το οπισθόφυλλο!!

Και η περίληψη:

(όπως ανακτήθηκε από την ιστοσελίδα των Εκδόσεων Ψυχογιός)

«Ένας εφιάλτης», είχα πει στον Τάμλιν. Εγώ ήμουν ο εφιάλτης.
Η Φέιρα επιστρέφει στην Αυλή της Άνοιξης αποφασισμένη να συγκεντρώσει πληροφορίες για τις δολοπλοκίες του άρχοντα Τάμλιν και τις απειλές του να γονατίσει το βασίλειο της Πρίθιαν. Για να τα καταφέρει, πρέπει να παίξει ένα θανάσιμο παιχνίδι εξαπάτησης. Όμως και το παραμικρό λάθος μπορεί να στοιχίσει τόσο στην ίδια όσο και στα πλάσματα που αποτελούν τώρα πια τον κόσμο της. Καθώς ο πόλεμος είναι έτοιμος να ξεσπάσει, η Φέιρα πρέπει να επιλέξει ποιον από τους Μεγάλους Άρχοντες θα εμπιστευτεί και να βρει συμμάχους στα πιο απρόσμενα μέρη.
Στο τρίτο βιβλίο της σειράς ΑΓΚΑΘΙΑ ΚΑΙ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ, η γη θα βαφτεί με αίμα, καθώς πανίσχυρες στρατιές ξωτικών και ανθρώπων συγκρούονται για την εξουσία και όχι μόνο.

Κριτική

Τι λόγια να βρω να πω ρε παιδιά πραγματικά... Η δράση, η πλοκή, οι χαρακτήρες?

Η Φέιρα έχει πλέον βρει την αλήθεια μέσα σε αυτόν τον καινούριο κόσμο στον οποίο αναγκάστηκε να προσαρμοστεί, αφού εμπιστεύτηκε, ερωτεύτηκε και πληγώθηκε. Ωστόσο, αυτά που πέρασε δεν είναι αρκετά... Έρχεται πόλεμος και καλείται να σώσει όσα και όσους αγαπά με κάθε κόστος...

Έτσι γυρίζει στον Τάμλιν, αυτή τη φορά όχι ως νύφη ή αγαπημένη του αλλά ως κατάσκοπος, με μοναδικό στόχο να σώσει την Πρίθιαν, την οικογένειά της και φυσικά τους ανθρώπους που ακόμη ζουν πέρα από το τείχος, αφού εκεί βρίσκεται και ο πατέρας της.

Όπως κάθε μεγάλο σχέδιο έτσι κι αυτό της Φέιρα, κάποια στιγμή περνά από κρίσιμες φάσεις, παρ' όλ' αυτά είναι πλέον δυνατή κι έτοιμη να αντιμετωπίσει τα πάντα! Ρισκάρει εξίσου πολλά όμως...

Καμία δυσκολία δε φαίνεται αρκετή να τη σταματήσει... 

Όμως ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος και ο κίνδυνος μεγάλος...

Οι θυσίες και οι δυσκολίες λύνουν προβλήματα, όμως δεν είναι αρκετές να αποτρέψουν τη σύγκρουση.

Η επίθεση είναι ολομέτωπη.

Υπάρχουν πολλά μεγάλα γεγονότα και ανατροπές! Δε θα επεκταθώ ωστόσο γιατί μπορεί να έχουν μείνει ένα δύο άτομα εκεί έξω που να μην έχουν διαβάσει ακόμη τη σειρά...

Παρά τη μεγάλη προσπάθεια που κάνω ώστε να μην αποκαλύψω κάτι "χοντρό" δε μπορώ να μην παραθέσω ένα από τα αποσπάσματα που με έκαναν να κλάψω.. 

!!SPOILER ALERT!!

""Φέιρα Άρτσερον", είπε ξανά το Σούριελ, καθώς ατένιζε τις φυλλωσιές των δέντρων, τον ουρανό που ξεπρόβαλλε ανάμεσά τους. Μια επώδυνη ανάσα. "Μια ΄χαρη".

Έσκυψα από πάνω του. "Ό,τι θες". 

Ακολούθησε ακόμη μια τραχιά ανάσα. "Άφησε αυτόν τον κόσμο... καλύτερο απ' ότι τον βρήκες".

Και καθώς το στήθος του φούσκωνε και σκάλωνε εκεί, καθώς η ανάσα ξέφευγε από μέσα του σε έναν ύστατο στεναγμό, κατάλαβα γιατί είχε εμφανιστεί το Σούριελ για να με βοηθήσει, ξανά και ξανά. Όχι μονάχα από καλοσύνη... αλλά επειδή ήταν ένα πλάσμα ονειροπόλο. 

Και ήταν η καρδιά ενός ονειροπόλου αυτή που είχε πάψει να χτυπά μέσα σε εκείνο το τερατώδες στήθος.

Η ξαφνική σιωπή του αντηχούσε στη δική μου. [...]"

Κι ήταν πολλές ακόμη οι δύσκολες σκηνές αλλά αυτή κι άλλη μία μεταξύ των μελών της Αυλής των Ονείρων, πριν την τελική μάχη (if you know, you know) με αποτελείωσαν...

Όλα συμβαίνουν πολύ γρήγορα, αλλά με κάποιο μαγικό τρόπο, κάπου ανάμεσα στις εξελίξεις, τις μάχες και τις πίκρες, υπάρχει και λίγος χώρος για τη ζωή, την αγάπη και τη χαρά... 

Κι έτσι είναι η ζωή. Γεμάτη από όμορφες αλλά και άσχημες στιγμές. Γεμάτη συναισθήματα, γεμάτη δράση. Γεμάτη αγάπη...

Κι αυτό είναι και το στοιχείο που κάνει αυτή τη σειρά τόσο καλή. Ότι είναι ρεαλιστική. 

Όσο φανταστικός κι αν είναι ο κόσμος που περιγράφει, δεν εξομαλύνει τα άσχημα. 

Και μέσα από τους χαρακτήρες που περνούν δύσκολα και ζουν και αισθάνονται στο έπακρο, μαθαίνουμε και ζούμε και αισθανόμαστε κι εμείς στο έπακρο! Κι αν το καλοσκεφτούμε αυτή είναι κι η ουσία της λογοτεχνίας... Να σε παρακινεί να ζήσεις και να νιώσεις στο τέρμα...

Κάτι άλλο στο οποίο ήθελα σίγουρα να αναφερθώ διότι φαίνεται να το ξεχνάμε που και που, εμείς που διαβάζουμε ξένη λογοτεχνία και έχει ιδιαίτερη αξία, είναι η μετάφραση. Έχοντας εμβαθύνει σε θέματα μετάφρασης τα τελευταία δύο χρόνια (λογω σπουδών), έχω καταλήξει στο ότι η μετάφραση είναι τέχνη. 

Ειδικά όταν πρόκειται για λογοτεχνικά κείμενα, όπου πρέπει να μεταφερθεί τόσο το νόημα όσο και τα πολιτισμικά στοιχεία που προβάλλονται μέσα από το πρωτότυπο κείμενο, μιλάμε για ένα πολύ δύσκολο εχείρημα. Για να επιτύχει αυτή η προσπάθεια, ο μεταφραστής πρέπει να κατέχει πολύ καλά όχι μόνο τις γλώσσες από και προς τις οποίες μετάφράζει αλλά να έχει και πολλές πολιτισμικές γνώσεις!

Δε θα σας κουράσω άλλο με τεχνικά ζητήματα, αλλά αυτό το μικρό κομμάτι της ανάρτησης ήταν αφιερωμένο σε όλους εκείνους τους ανθρώπους που μεταφράζουν για μας ξένη λογοτεχνία και μας διευρύνουν τους ορίζοντες, φέρνοντας μας σε επάφη με ξένους πολιτισμούς!! Ευχαριστούμε!

Φτάσαμε λοιπόν στο τέλος της σημερινής μας ανάρτησης!!

Έλπιζω να περάσατε καλά διαβάζοντας το μικρό μου  λογοτεχνικό παραλήρημα...

Έλπιζω να είστε ζεστοί και υγειείς!!

Από εδώ μπορείτε να προμηθευτείτε το συγκεκριμένο αλλά και πολλά άλλα "διαμαντάκια" των αγαπημένων μας Εκδόσεων Ψυχογιός !!!

Αυτά από εμένα αγαπημένοι μου αναγνώστες!! 

Θα τα ξαναπούμε σύντομα!

Φιλούμπες!! <3 <3